Zamglony obraz, słabsze rozpoznawanie szczegółów i coraz większy problem z prowadzeniem samochodu po zmroku bywają uznawane za naturalną część starzenia. Tymczasem mogą wskazywać na zaćmę — chorobę, którą można skutecznie leczyć operacyjnie.
Objawy rozwijają się stopniowo
Zaćma polega na zmętnieniu naturalnej soczewki oka. Najczęściej postępuje powoli, dlatego chory może przez długi czas przyzwyczajać się do pogorszenia widzenia. Obraz staje się mniej wyraźny, kolory tracą intensywność, a światła samochodów lub latarni zaczynają oślepiać. Część osób widzi aureole wokół źródeł światła, ma trudność z czytaniem albo częściej zmienia okulary, lecz kolejna korekcja nie przynosi oczekiwanej poprawy. Objawy mogą występować w obu oczach, ale ich nasilenie nie musi być jednakowe.
Nie trzeba czekać, aż zaćma „dojrzeje”
O terminie zabiegu nie decyduje wyłącznie wynik badania okulistycznego. Istotne jest przede wszystkim to, w jakim stopniu pogorszenie wzroku utrudnia codzienne czynności: czytanie, gotowanie, poruszanie się po schodach, rozpoznawanie twarzy czy bezpieczne prowadzenie pojazdu. Współcześnie nie ma potrzeby czekania, aż soczewka stanie się całkowicie mętna. Z okulistą warto porozmawiać o operacji wtedy, gdy zaćma zaczyna ograniczać aktywność lub samodzielność pacjenta. Decyzja jest jednak indywidualna i powinna uwzględniać ogólny stan zdrowia, inne choroby oczu oraz możliwe korzyści i ryzyko zabiegu.
Na czym polega leczenie?
Okulary i mocniejsze oświetlenie mogą przez pewien czas ułatwiać funkcjonowanie, ale nie usuwają przyczyny choroby. Jedyną metodą pozwalającą pozbyć się zaćmy jest operacja. Chirurg usuwa zmętniałą naturalną soczewkę, a na jej miejsce wszczepia przezroczystą soczewkę wewnątrzgałkową. Najczęściej wykorzystuje się fakoemulsyfikację: soczewka jest rozdrabniana za pomocą ultradźwięków i usuwana przez niewielkie nacięcie. Zabieg zwykle odbywa się w znieczuleniu miejscowym, a pacjent wraca do domu tego samego dnia. Dokładny przebieg opisuje materiał „Operacja zaćmy — na czym polega zabieg?”, dostępny pod wskazanym adresem.
Kwalifikacja pomaga zaplanować efekt
Przed operacją lekarz bada oczy i wykonuje pomiary potrzebne do dobrania mocy sztucznej soczewki. Pacjent powinien przekazać informacje o chorobach przewlekłych, przebytych zabiegach okulistycznych, alergiach i wszystkich przyjmowanych lekach. Nie należy samodzielnie odstawiać preparatów przeciwkrzepliwych ani zmieniać ich dawkowania — o ewentualnej modyfikacji terapii decyduje lekarz. Warto również omówić oczekiwania dotyczące widzenia po zabiegu. Zależnie od rodzaju soczewki i stanu oka okulary nadal mogą być potrzebne, na przykład do czytania.
Powrót do wyraźniejszego widzenia
Po operacji stosuje się przepisane krople i chroni oko zgodnie z zaleceniami placówki. Przez pewien czas trzeba unikać pocierania oka, ciężkiego wysiłku oraz innych czynności wskazanych przez lekarza. Widzenie może poprawiać się stopniowo, a tempo gojenia różni się między pacjentami. Nagły ból, wyraźne pogorszenie widzenia, narastające zaczerwienienie lub błyski świetlne wymagają pilnego kontaktu z okulistą. Odpowiednio wcześnie postawiona diagnoza i świadomie zaplanowane leczenie mogą pomóc zachować niezależność oraz komfort wykonywania codziennych zajęć.
Artykuł sponsorowany
Od lat zgłębiam tematykę zdrowia, bo fascynuje mnie, jak drobne decyzje potrafią odmienić samopoczucie i jakość życia; skupiam się na praktycznych wskazówkach, które pomagają lepiej dbać o własne ciało i umysł.